Tjeerd Posthuma bij De Tekstsmederij


De Tekstsmederij

Op woensdag 9 oktober organiseert de Tekstsmederij een bijzondere toneelschrijfavond. Niet alleen onze smeders hebben behoefte aan tussentijdse tekstlezingen, ook gerenommeerde schrijvers tonen graag wat tussenstanden. We zijn dan ook bijzonder trots dat we ondermeer Tjeerd Posthuma mogen ontvangen voor een publiekelijkslezing, check hier een interview om hem alvast wat beter te leren kennen en bestel daarna  je tickets via Theater Bellevue!


Tjeerd Posthuma is schrijver, bewerker en vertaler met name voor theater, proza en televisie.  Hij schreef onder andere The very tired girl (Het Nationale Theater/Zaal3) en Princess (14+) (Theater Sonnevanck), de laatste werd beloond met de Gouden Krekel 2018.  In 2016 verscheen zijn romandebuut Stad van Goud (Thomas Rap).

Op dit moment werkt hij voor Frascati Producties/International Theatre Amsterdam. Onder de vleugels van Frascati zal hij nu zijn nieuwste teksten lezen bij De Tekstsmederij.

Hoe ben je ooit begonnen met (toneel)schrijven?
Eigenlijk wilde ik muzikant worden. En toen zei één van mijn muziekdocenten: jij schrijft liedjes, misschien moet je wat meer met tekst doen. Daarvoor had hij me gedegradeerd van gitaar naar basgitaar. Wat natuurlijk niet een degradatie is, maar toen ik twaalf was, dacht ik vrij simpel: minder snaren, minder cool. Ik moest ook opeens achteraan zitten, bij de drummer. Enfin. De hint werd me steeds duidelijker. Kort daarop schreef ik een toneelstuk over The Beatles en het Paasverhaal: In manus tuas pater. Uiteraard totaal niet pretentieus. Dat werd uitgevoerd door het lokale kunstencentrum. Zo begon het een beetje.

Waar haal jij de inspiratie voor een nieuwe tekst vandaan?

Verveling.

Hoe zou je jezelf of je stijl omschrijven binnen de toneelschrijfkunst?
Als ik mezelf duid, hoef ik mijn werk niet meer te tonen. Dat lijkt me de juiste weg naar autonomie. Scheelt ook een hoop gedoe qua productie. Uiteindelijk doe je dat vooral voor het publiek en dat hebben we dan niet meer nodig. Hebben zij ook een avond vrij. Mijn teksten vertrekken doorgaans vanuit realisme. Dat is wat voor mij personages onder druk zet. De tekst die we de negende gaan lezen gaat over zelfmoord. Wanneer en hoe bespreek je dat met je omgeving? Dat is een gigantisch dilemma en probleem: het juiste moment is er nooit natuurlijk. Dan zet realisme het personage extra onder druk. Ik vind een tekst geslaagd als er meer is dan er alleen in woorden staat. Een van de middelen die ik daarvoor gebruik is ironie. Personages zeggen vaak dingen die net niet helemaal kloppen, komen met hun gedachtes net niet ver genoeg. Daarin zit ook vaak humor. Ik vind het belangrijk dat er met lichtheid over zware dingen wordt gedacht en gepraat.

Wanneer werd je voor het laatst geraakt door een goede toneeltekst?
All Over - Acts of Love van Hannah van Wieringen vind ik erg mooi. Het zijn steengoede dialogen, poëtisch en aards tegelijk. Marcus Azzini gaat het regisseren in co-productie met het dansgezelschap ICK. Daar kijk ik erg naar uit, maar de tekst op zichzelf is al genoeg vind ik. Verder vond ik The Children van Lucy Kirkwood erg mooi, Kirkwood geeft haar personages stap voor stap steeds meer tragedie. En: het zijn prachtige vrouwelijke hoofdrollen.  

Wat kunnen bezoekers op 9 oktober verwachten?
Er is het Gouden Televizier-Ring Gala 2019 op NPO1. Dat hebben de makers zelf nog niet geduid. Dus ik ben daar zelf nu wel benieuwd naar. Ik verwacht een avond vol spektakel zang en dans. Ilse Warringa is genomineerd, het lijkt me terecht als zij wint. Verder zag ik een nieuwe interpretatie van het woord 'talent'. Al met al kan de avond eindigen in een paradigmawissel in dat discours. Voor de mensen thuis op de bank, chippie er bij, beeldbuis aan, is de wereld straks misschien een totaal andere. Alleen maar door hoe de AVROTROS omgaat met het woord talent. Dat zie ik in Bellevue nog niet gebeuren. Ja, wie voor Bellevue kiest, kiest voor het vertrouwde. Het ongewisse is op de buis.