Samenwerking

Regisseur Zen Roorda
Schrijver Michiel Westbeek

Over de smeders

Zen Roorda

Zen is in 2011 afgestudeerd aan de opleiding Docent Theater aan de NHL in Leeuwarden. Vanaf 2010 t/m 2017 was hij regieassistent van een tiental producties van het Noord Nederlands Toneel. Hier assisteerde hij Guy Weizman, Gerardjan Reijnders maar vooral Ola Mafaalani, als afsluiter werkte hij mee aan Borgen. Sinds 2013 is Zen onderdeel van het collectief Illustere Figuren, waar hij schrijft, speelt maar bovenal regisseert; zoals de voorstelling De NS Zet Bussen In, over treinsuicide en Renault 4 - een auto-biografie, over de vergankelijkheid vertelt via een oldtimer uit 1968. Bij het Drents jeugdtheater Garage TDI krijgt hij de ruimte om te experimenteren, zo heeft hij net een project afgerond met Syrische en Nederlandse jongeren rondom het gevoel vrijheid.. Afgelopen jaar maakte hij Woyzeck bij het GroningenStudentenToneel en gaf les op de NHL.

Michiel Westbeek

Michiel Westbeek heeft een achtergrond in Nederlandse Taal en Cultuur aan de Universiteit Utrecht, maar stapte over wegens artistieke roeping en ging autonome kunst studeren aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Door een samenloop van omstandigheden belandde hij op de master Painting aan het Frank Mohr Institute in Groningen, waar hij zich onder de vlag 'experimentele schilderkunst' opnieuw toelegde op het schrijven en het theater. In 2013 was hij één van de co-auteurs van het libretto voor de opera Het Oog Van Leonardo van Egon Kracht en de Troupe, en in 2016 schreef hij voor hen naar eigen idee het libretto Hond/Brecht, dat in 2019 als nieuwe reizende opera te zien zal zijn. Verder exposeert hij regelmatig beeldende kunst, meest recent bij Nieuwe Vide, en publiceerde in Journal of Humanities.

Zij worden gecoacht door

Willibrord Keesen Zie alle coaches

Waar ze aan smeden

LEGIO (werktitel) Michiel en Zen Naar het stuk

Thema

Je ligt in bed, je valt bijna in slaap, nee, het is geen vallen, het is tuimelen. Beelden glijden over je netvlies, je bent nog bij bewustzijn, maar het hoe, wat en waar is je onduidelijk. Een duister deurtje in je ziel staat op een kier. Duistere wezens vullen je geestesoog. Er is onrust. Je zou vredig in slaap moeten zakken. Je zou de baas moeten zijn. Je zou aan de rechterhand van god moeten kunnen zitten, maar je dineert met je demonen. Schrijver Maarten staat stijf van de demonen. Hij is bang voor vlinders, bang om gek te worden, bang om zijn veel succesvollere vriendin Rosa te verliezen, bang om geen geniale kunstenaar te zijn. Zo kan het niet langer, weet hij, en Maarten begint aan een nieuw (geniaal) project: een theatertekst over de schilder Francisco Goya die in de 19e eeuw zijn eigen demonen overwon. Dan ontmoet Maarten op straat Legio die zich met tatoeages en implantaten heeft laten verbouwen tot demon... Terug in bed. Je bent bijna onder zeil, maar nog net niet. Een wijze raad: dineer met je demonen. Druk ze niet weg. Ze proberen je iets te leren. Maar vertrouw ze nooit helemaal. Tekst: Michiel Westbeek Regie: Zen Roorda

Status

Negen scènes en schrijvende.

Bekijk hun updates

9 januari 2018

Demonio Gratias

Niet alle teksten die Michiel schrijft halen daadwerkelijk de voorstelling. Soms omdat ze niet goed genoeg zijn, of omdat ze in een heel andere vorm herschreven moeten worden. Soms omdat het karakterstudies zijn die ons meer vertellen over waar de voorstelling vandaan komt of heen moet. En soms haalt een tekst het niet omdat we besluiten dat een groot, Engelstalig slotlied in Tom-Waitsstijl toch niet precies is wat we nodig hebben. Maar ja, zo'n tekst hoeft daarom nog niet in de la te blijven liggen.
 
Demonio Gratias
 
One year later, one year later
Still alive for all to see
I have grappeled with my devils
And I've set my nightmares free
 
Well I'll never be a rich boy
But the writing's going fine
Carve my words onto the walls
They'll be there 'till the end of time
Yes, my work will be discovered
A few decades down the line
All my demons speak in voices
And their voices are all mine
 
I need a table and a lightbulb
I need cigarettes and drink
And I'll live to be a hundred
'Cause I need the time to think
They will find me done with working
When the building starts to stink
Burn my ass and flush my ashes
Down my dirty kitchen sink
 
Well I'll never be a rich boy
But the writing's going fine
Carve my words onto the walls 
They'll be there 'till the end of time
Yes, my work will be discovered
A few decades down the line
All my demons speak in voices
And their voices are all mine
19 december 2017

Sprookje

Rosa: 

Er was eens een klein jongetje dat Maarten heette.
En Maartens vriendinnetje was een mooie prinses.
Hoe dan ook
Ze leefden al heel lang gelukkig
Maar het jongetje Maarten
Werd stukje bij beetje
Over de jaren
Steeds banger
Voor steeds meer dingen
Ze hadden een prachtige kasteeltuin
Vol met kleurige vlinders
Elke maand snoeide de prinses de hele kasteeltuin
Zodat ze er samen konden lunchen op het gras
Het jongetje Maarten was dan gelukkig
En likte de dauw uit haar rozenstuik
Hij likte en zoog en dronk de dauw
Tot het gazon tot in zijn diepste vezels schudde
En al het leven in de tuin in roze bloesems openbarstte
Dat waren voor de mooie prinses de heerlijkste momenten van haar leven
Maar op een dag werd het jongetje bang voor de vlinders
Zomaar
Onaangekondigd
Uit het niets
En voortaan liep hij met een grote boog om de kasteeltuin heen
Nog steeds snoeide de mooie prinses de tuin elke maand bij
Om deze zo lieftallig mogelijk te maken voor het jongetje 
Maar het jongetje was te bang
En ze snoeide voor niets
Op een dag stond de mooie prinses aan de rand van haar gazon
Pakte het grasveld met twee handen stevig vast
En begon het op te rollen.
Heel het grasveld rolde ze op, met rozenstruiken en al
Het terras met de tuinstoelen
De grote eik waaronder ze zo vaak gezeten hadden
Tenslotte rolde ze zelfs de hele vijver op.
Ze keek achter zich
Zag de woestenij die ze achter zich had gelaten
Aarde en wormen zover het oog reikte
Stak de rol onder haar arm
En vertrok
Zonder ook maar gedag te zeggen
1 december 2017

De Viersprong

Heil Legio! We zijn door en mogen verder werken aan ons stuk. We zijn er intens gelukkig mee. Ergens hadden we het ook wel verwacht. Twee maanden geleden is er namelijk iets voorgevallen. Michiel: 'Zen, Zen, hé Zen! Zie jij al wat?' Zen: 'Nee.' Michiel: 'Ik ook niet.' Zen: 'Het is pikkedonker.' Michiel: 'Hoe lang staan we hier nu al?' Zen: 'Twintig minuten. Middernacht had hij toch gezegd?' Michiel: 'Ik hoor iets... volgens mij is het een auto.' Zen: 'Ja, ik zie koplampen. Het is een zwarte auto.' Michiel: 'Zwart.' Zen: 'Dit voelt niet goed... Volgens mij moeten we wegwezen.' Michiel: 'Wat nou? Niet laf doen. Wil je door naar de volgende ronde?' Zen: 'Ja.' Michiel: 'Nou dan. Stil. Daar komt hij.' De lange zwarte auto stopt voor de huiverende theatermakers. Het raampje glijdt omlaag. Een hand steekt uit de auto, en laat een contract zien, de arm verscholen in de mouw van een krijtstreep pak. 'Hier tekenen,' klinkt het uit het duister in de wagen als uit de krochten van de hel. Onze helden tekenen, en met krijsende banden trekt de auto op en verdwijnt in de duisternis. Inmiddels ver van hun vandaan rolt een donderende lach over het asfalt. Vanaf dit moment is het erop of eronder, werken als duivels, voor eeuwig op de vlucht en met 'hellhounds on our trail'.