Samenwerking

Regisseur Zen Roorda
Schrijver Michiel Westbeek

Over de smeders

Zen Roorda

Zen is in 2011 afgestudeerd aan de opleiding Docent Theater aan de NHL in Leeuwarden. Vanaf 2010 t/m 2017 was hij regieassistent van een tiental producties van het Noord Nederlands Toneel. Hier assisteerde hij Guy Weizman, Gerardjan Reijnders maar vooral Ola Mafaalani, als afsluiter werkte hij mee aan Borgen. Sinds 2013 is Zen onderdeel van het collectief Illustere Figuren, waar hij schrijft, speelt maar bovenal regisseert; zoals de voorstelling De NS Zet Bussen In, over treinsuicide en Renault 4 - een auto-biografie, over de vergankelijkheid vertelt via een oldtimer uit 1968. Bij het Drents jeugdtheater Garage TDI krijgt hij de ruimte om te experimenteren, zo heeft hij net een project afgerond met Syrische en Nederlandse jongeren rondom het gevoel vrijheid.. Afgelopen jaar maakte hij Woyzeck bij het GroningenStudentenToneel en gaf les op de NHL.

Michiel Westbeek

Michiel Westbeek heeft een achtergrond in Nederlandse Taal en Cultuur aan de Universiteit Utrecht, maar stapte over wegens artistieke roeping en ging autonome kunst studeren aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Door een samenloop van omstandigheden belandde hij op de master Painting aan het Frank Mohr Institute in Groningen, waar hij zich onder de vlag 'experimentele schilderkunst' opnieuw toelegde op het schrijven en het theater. In 2013 was hij één van de co-auteurs van het libretto voor de opera Het Oog Van Leonardo van Egon Kracht en de Troupe, en in 2016 schreef hij voor hen naar eigen idee het libretto Hond/Brecht, dat in 2019 als nieuwe reizende opera te zien zal zijn. Verder exposeert hij regelmatig beeldende kunst, meest recent bij Nieuwe Vide, en publiceerde in Journal of Humanities.

Zij worden gecoacht door

Willibrord Keesen Zie alle coaches

Waar ze aan smeden

De Verzoeker (werktitel) Michiel en Zen Naar het stuk

Thema

Je ligt in bed, je valt bijna in slaap, nee, het is geen vallen, het is tuimelen. Beelden glijden over je netvlies, je bent nog bij bewustzijn, maar het hoe, wat en waar is je onduidelijk. Een duister deurtje in je ziel staat op een kier. Duistere wezens vullen je geestesoog. Er is onrust. Je zou vredig in slaap moeten zakken. Je zou de baas moeten zijn. Je zou aan de rechterhand van god moeten kunnen zitten, maar je dineert met je demonen. Schrijver Maarten staat stijf van de demonen. Hij is bang voor vlinders, bang om gek te worden, bang om zijn veel succesvollere vriendin Rosa te verliezen, bang om geen geniale kunstenaar te zijn. Zo kan het niet langer, weet hij, en Maarten begint aan een nieuw (geniaal) project: een theatertekst over de schilder Francisco Goya die in de 19e eeuw zijn eigen demonen overwon. Dan ontmoet Maarten op straat Legio die zich met tatoeages en implantaten heeft laten verbouwen tot demon... Terug in bed. Je bent bijna onder zeil, maar nog net niet. Een wijze raad: dineer met je demonen. Druk ze niet weg. Ze proberen je iets te leren. Maar vertrouw ze nooit helemaal. Tekst: Michiel Westbeek Regie: Zen Roorda

Status

Negen scènes en schrijvende.

Bekijk hun updates

28 mei 2018

Inspiratie voor De Verzoeker

Dag lezer, Michiel hier. Super tof dat je komt kijken naar onze voorstelling! Onze hoofdpersoon Maarten komt op straat Samaël tegen, voorheen Sjors, een jongeman die zich met rode en zwarte tatoeages, implantaten en zwarte ogen heeft laten verbouwen tot demon. In Groningen, waar ik door een samenloop van omstandigheden woon, liep er afgelopen zomer precies zo'n jongen op straat. Ik schrok me dood. Hij kwam uit Venezuela en bleek een tijdje bij de tattoo-shop te werken. 
Verdere inspiratie vond ik in de schilderijen van Francisco Goya (1746-1828) die zich op late leeftijd opsloot in een klein huisje om op de muren schilderijen te maken van heksen, bedelaars en duivels. Het kan heel goed zijn dat je nog nooit van deze pinturas negras hebt gehoord, in welk geval ik je aan kan raden ze even te googelen voor we zometeen gaan beginnen. Ze zetten alvast lekker de toon voor de voorstelling. Boek je ticket via deze link.
23 april 2018

Vuurdoop

Wij bevinden ons in een donkere kelder, recht onder de Vrijmetselaarsloge in Groningen. Links en rechts in rijen opgesteld staan de dienaren van Lucifer, in stemmig zwarte monnikspijen, de kap over hun hoofd. Het onheilspellende tempeliersgezang Salve Regina zingt in diepdonkere keelklanken de ruimte rond. Voor ons een altaar, gevormd door het naakte lichaam van een vrouw die achterover gebogen een brug vormt. Op haar navel staat een roemer wijn. Ik kijk Zen aan. Wij zijn de trotse, maar ook enigszins bange ouders van het kind in zijn armen, ietwat rood uitgevallen, met nog immer de puntige tandjes. De antipriester, een regelrechte incarnatie van Anton LaVey, neemt de kleine spruit uit Zens handen, houdt hem omhoog en zegt plechtig: Gij, kleine rakker, zijt nu gedoopt in de Kerk van Satan. Gij zult geen Legio meer heten, omdat variaties op die naam al veel te vaak gebruikt zijn voor demonen in film en televisie, zoals de nieuwe Marvel-serie Legion die ook over een psychotisch hoofdpersonage gaat en dus qua onderwerp en premisse ietwat gevaarlijk dicht in de buurt komt van het toneelstuk dat uw scheppers voor u bedacht hebben, en dan is er ook nog het derde deel van de Exorcist-films met dezelfde naam, plus nog een computerspel en honderd andere dingen, en de verwijzing naar Marcus 5-9 blijkt toch eigenlijk niet zo goed bij de voor u bedachte levensloop te passen, dus al met al hebben uw scheppers besloten uw naam enigszins aan te passen en hoewel het voor ons allemaal even wennen zal zijn staan zij achter hun beslissing en wij als Kerk van Satan dus ook. Uw oude naam zweert gij vandaag af. Herrijs uit de as onder uw nieuwe naam. Sta op, Samaël! Heer der Demonen! Verleider, aanklager, vernietiger! Tegen u, Samaël, gij die geschapen zijt om Gods vuile werk op te knappen, zeggen wij: “Geef ze van jetje!”' Er blinkt een traan in mijn ogen. Ook in die van Zen. Wij zijn trotse ouders. Morgen hebben wij een tekstlezing van onze potige peuter, samen met onze coach Joeri Vos, en een aantal fantastische acteurs van NNT/Club Guy&Roni. Dat wordt de tweede vuurdoop deze week. We houden jullie op de hoogte.
16 april 2018

Pogingen

Lieve lezer, Michiel hier. Ik had je eerder willen schrijven. Het is niet dat je vergeten ben. Nee. Allesbehalve. Ik ben je niet vergeten omdat jij, als je hier op deze site rondwaart en onze berichten opzoekt, wie weet zelfs reikhalzend uitkijkt naar de volgende update, dat jij dan ook zeer waarschijnlijk ons publiek zal zijn. En daarom heb ik juist deze laatste weken nagedacht over jou. Wat is het precies dat Zen en ik jou proberen te geven door je dit stuk te laten zien? Wat willen we tegen je zeggen, aan je voorleggen, aan je vragen? Wat is nu eigenlijk de kern van wat we doen, en waarom we ons gerechtigd voelen jouw vrije avond en een beetje geld aan te nemen om je vervolgens onze fantasieën voor te schotelen?

Een aantal weken terug waren we in Leiden, bij onze fantastische nieuwe coach Joeri Vos. We hebben samen het stuk hardop gelezen en kwamen gelijk al een aantal problematische zinnen tegen. Met Joeri's feedback en zijn zegen ben ik verder gaan schrijven. De meerderheid van de scènes stond al een heel eind, dus zo moeilijk kon het toch niet zijn? Als je de grote structuur al overeind hebt staan, hoe moeilijk kan het dan zijn om van a naar b te schrijven? Of van q naar r? Nou, teringmoeilijk, bleek het al snel. Elk klein dingetje dat je toevoegt of weghaalt, zorgt ervoor dat je een hele straal andere kleine dingetjes moet wijzigen. Je bent niet zozeer meer bezig met één scPène, maar met de lijnen die al in het verhaal lopen, wat er voor en na de scène gebeurt, wat er tussen de scènes gebeurd is dat het publiek niet eens krijgt te zien. En dan is er nog een veel groter probleem: als je m en n verbindt ben je nog niet klaar. De puzzel ligt voor je. Er missen een paar plekjes. Dan kan je wel een blokje uitzagen wat precies in het gat past, maar daarmee is het blokje zelf nog niet interessant. Wat schilder je daarop? Wat laat je zien? Welke spanning breng je in het geheel? Moet er niet wat te lachen vallen? Ironiseer je daarmee niet wat je al geschreven hebt? Steevast kwam ik op de Grote Vragen: waar gaat dit stuk eigenlijk over? Wat is de kern? Wat willen we aan jou geven, lieve lezer, best publiek?

Eindeloze discussies met Zen, veel naar het plafond staren en het lezen van verschillende boeken hebben langzaamaan deze vragen van tentatieve antwoorden voorzien. En nu kom ik op een heikel punt, lezer: wat vertel ik je wel, en wat juist niet? Ik ga je zeker niet alles vertellen. Ik wil je bezoek aan onze voorstelling leuker maken, niet didactischer en saaier. Ik ga mijn best doen. Een soort making-of van ideeën. Een paar tipjes van de sluier.

Er zitten veel ideeën, onderwerpen en gevoelens – vooral angsten trouwens – van mezelf in dit stuk, hoewel het op geen enkele manier autobiografisch te noemen is. Ik heb het gevoel dat ik evenveel van mezelf in alledrie de personages heb gestopt. Ik hoop dat jij daarmee ook evenveel van jezelf in alledrie zal herkennen.

In de voorstelling stoeien we met het gemeenschappelijk schemergebied dat bewoond word door kunst, religie, filosofie en waanzin. Maar we moeten oppassen, zeker met religie. Niet omdat we bang zijn iemand voor het hoofd te stoten (prima als dat gebeurt, al is het op zich ook weer niet uitgesproken doel van ons), maar in deze turbulente tijden willen we geen antireligieus stuk maken, of een stuk dat religie gelijkschakelt met waanzin. Dat zou weleens koren op de molen kunnen zijn van mensen die we helemaal geen koren gunnen en hier dus maar naamloos zullen laten. Legio is echt geen heel politieke voorstelling aan het worden, eerder een psychologische, maar je kunt er niet onderuit dat het in een bepaalde wereld met bepaalde waarden gezien wordt, en dat je daar kritisch, maar vooral ook intelligent en waardig mee om wil gaan. Maniakale komedie of niet.

Hetzelfde geldt voor mannen- en vrouwenrollen, aangezien een heel groot deel van het stuk draait om de relatie Maarten-Rosa. Rosa is een hartstikke tof mens: slim, succesvol, gevoelig, verantwoordelijk, betrouwbaar, consciëntieus, maar precies om die redenen heeft ze minder tekst dan onze boys Maarten en Legio. Dat zijn namelijk twee bij vlagen tamelijk gestoorde individuen, en daar zit drama in. Maarten heeft zijn onsympathieke kantjes (hij doet alsof hij zijn vriendin ondersteunt in haar succes, maar in feite is hij stikjaloers en manipulatief) en Legio ook (in zijn slechte momenten is hij een onhebbelijke macho met een übermensch-complex). Zodoende vormen ze samen een behoorlijk kritisch portret van de traditionele rol van de man. Waarmee ik niet wil zeggen dat dit we per se politiek correct of incorrect willen zijn, of dat Legio op wat voor manier ook een feministisch stuk is, maar ik herhaal maar: je bent altijd als kunstenaar bezig met de wereld waarin je leeft en vooral ook waarin jij leeft, beste lezer, best publiek. Waarom eigenlijk?

Nou, het idee dat een kunstenaar iets maakt wat alleen in zijn eigen hoofd speelt, is al zo'n honderd jaar achterhaald, en het is juist ook deel van de lol en de uitdaging in het kunstenaarsschap om de verbinding met de Grote Wereld Buiten aan te gaan. Go big or go home. Zelfs als deze dingen zich niet vertalen in een avond rechtstreeks activistisch opruiend politiek theater (wat ik trouwens verder juist wel een super toffe vorm vind – ander keertje weer.) Toch zijn we tot een voorlopige kern gekomen van waar onze voorstelling over gaat: de strijd in ons hoofd tussen goed en kwaad, tussen de makkelijke weg en het nemen van verantwoordelijkheid, tussen doen wat je wil en durven wat je moet, tussen verzonnen demonen en werkelijk rondlopende engelen zoals Rosa. Dat is het stuk dat we aan jou willen geven, beste lezer, best publiek. Dat, én het idee dat om onze diepste angsten lachen het beste medicijn is, en dat we allemaal juist door middel van onze waanzin een heel klein beetje wijzer kunnen worden.