Samenwerking

Regisseur Zen Roorda
Schrijver Michiel Westbeek

Over de smeders

Zen Roorda

Zen is in 2011 afgestudeerd aan de opleiding Docent Theater aan de NHL in Leeuwarden. Vanaf 2010 t/m 2017 was hij regieassistent van een tiental producties van het Noord Nederlands Toneel. Hier assisteerde hij Guy Weizman, Gerardjan Reijnders maar vooral Ola Mafaalani, als afsluiter werkte hij mee aan Borgen. Sinds 2013 is Zen onderdeel van het collectief Illustere Figuren, waar hij schrijft, speelt maar bovenal regisseert; zoals de voorstelling De NS Zet Bussen In, over treinsuicide en Renault 4 - een auto-biografie, over de vergankelijkheid vertelt via een oldtimer uit 1968. Bij het Drents jeugdtheater Garage TDI krijgt hij de ruimte om te experimenteren, zo heeft hij net een project afgerond met Syrische en Nederlandse jongeren rondom het gevoel vrijheid.. Afgelopen jaar maakte hij Woyzeck bij het GroningenStudentenToneel en gaf les op de NHL.

Michiel Westbeek

Michiel Westbeek heeft een achtergrond in Nederlandse Taal en Cultuur aan de Universiteit Utrecht, maar stapte over wegens artistieke roeping en ging autonome kunst studeren aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Door een samenloop van omstandigheden belandde hij op de master Painting aan het Frank Mohr Institute in Groningen, waar hij zich onder de vlag 'experimentele schilderkunst' opnieuw toelegde op het schrijven en het theater. In 2013 was hij één van de co-auteurs van het libretto voor de opera Het Oog Van Leonardo van Egon Kracht en de Troupe, en in 2016 schreef hij voor hen naar eigen idee het libretto Hond/Brecht, dat in 2019 als nieuwe reizende opera te zien zal zijn. Verder exposeert hij regelmatig beeldende kunst, meest recent bij Nieuwe Vide, en publiceerde in Journal of Humanities.

Zij worden gecoacht door

Willibrord Keesen Zie alle coaches

Waar ze aan smeden

De Verzoeker (werktitel) Michiel en Zen Naar het stuk

Thema

Je ligt in bed, je valt bijna in slaap, nee, het is geen vallen, het is tuimelen. Beelden glijden over je netvlies, je bent nog bij bewustzijn, maar het hoe, wat en waar is je onduidelijk. Een duister deurtje in je ziel staat op een kier. Duistere wezens vullen je geestesoog. Er is onrust. Je zou vredig in slaap moeten zakken. Je zou de baas moeten zijn. Je zou aan de rechterhand van god moeten kunnen zitten, maar je dineert met je demonen. Schrijver Maarten staat stijf van de demonen. Hij is bang voor vlinders, bang om gek te worden, bang om zijn veel succesvollere vriendin Rosa te verliezen, bang om geen geniale kunstenaar te zijn. Zo kan het niet langer, weet hij, en Maarten begint aan een nieuw (geniaal) project: een theatertekst over de schilder Francisco Goya die in de 19e eeuw zijn eigen demonen overwon. Dan ontmoet Maarten op straat Legio die zich met tatoeages en implantaten heeft laten verbouwen tot demon... Terug in bed. Je bent bijna onder zeil, maar nog net niet. Een wijze raad: dineer met je demonen. Druk ze niet weg. Ze proberen je iets te leren. Maar vertrouw ze nooit helemaal. Tekst: Michiel Westbeek Regie: Zen Roorda

Status

Negen scènes en schrijvende.

Bekijk hun updates

1 oktober 2018

HELLHOUNDS ON OUR TRAIL

Michiel hier. Beste lezer, wat is er veel gebeurd sinds ik je voor het laatst schreef. Leuk dat je terug bent! Bijna wonderbaarlijk als ik eerlijk ben. Maar leuk! 4 juni presenteerden Zen en ik 'De Verzoeker' in Theater Bellevue. Het was een fantastische avond. Het was ook een fantastische presentatie. Denk ik. Ik bedoel... volgens mij was de presentatie wel goed. De acteurs waren te gek. Maar verder heb ik er niet veel van meegekregen. Ik had mijn zwarte presentatiepak aan dat ik al jaren gebruik en tien minuten voor aanvang kwam ik erachter dat mijn broek soort van niet meer helemaal paste. Ik heb het afgelopen jaar natuurlijk alleen maar pizza en bier geconsumeerd en doorgeschreven – serieus, dat is wat de tekstsmederij met een mens doet – en als ik allebei mijn ellebogen in mijn zij zette en mijn adem inhield tot ik blauw werd, kreeg ik de knoop van mijn 'pantalon', die op dat moment trouwens weinig chics had, nèt dicht. Ik heb geen idee wat er gebeurd is die avond. Ik heb alleen maar gehoopt dat ik niemand van het publiek een oog uit zou schieten met die knoop. Maar ik heb van veel betrokkenen gehoord dat het leuk was, dus top!

Toen kwam het telefoontje van de organisatie. We hadden het gehaald! Het was, en is nog steeds, een enorme eer. Toen Timen van de organisatie de verlossende woorden sprak, zakte de grond onder mijn voeten weg. Het werd duister om me heen. Ik voelde me vallen, alsof ik door een eindeloze tunnel gezogen werd. Ik landde behoedzaam met mijn tenen op de grond. Ik wist niet waar ik was, maar het was nacht. Zen landde met een onhandige klap naast me. Op zijn reet.

Zen: AU! Wat de fuck? Waar zijn we?
Michiel: Weet ik veel.
Zen: Dit is hard. Wat is dit?
Michiel: Het is pikdonker.
Zen: Dit is... dit is asfalt.
Michiel. Kut! Kut kut kut kut kut kut! Kijk daar!
Zen: Oh mijn God...

Twee lichten zwollen aan in de duisternis. Een auto kwam naderbij. Zen en ik roken inmiddels zeven kleuren onraad.

Michiel: Is dat...
Zen: Hij. Hij heeft ons gevonden.

Een zwarte Mercedes stopte voor onze voeten. Wij waren hier eerder geweest. Toen het hele traject begon. Wij waren weer op het kruispunt. Het raampje rolde naar beneden. Een stem klonk als uit het graf:

Stem: Ziedaar. De heren tekstsmeders. Gekregen wat jullie wilden, nietwaar?
Wij zwegen.
Stem: Nou dan. Het contract is getekend.
Zen: Nee! God, nee! Wij zijn verdoemd.
Stem: Dat valt wel mee.
Michiel: Serieus? Zijn we vrij?
Stem: Zen wel, jij niet.
Zen: Joepie!
Michiel: Naatje.
De stem zweeg.
Michiel: Dus dit is het dan? Nu neem jij mijn ziel mee?

Pregnante stilte.

Stem: Nee joh, ben je gek.
Michiel: Pardon?
Stem: Ik hoef je ziel niet te hebben...
Michiel: Niet?
Stem: Ik wil je zomer.

En zulks werd besloten. Al die maanden had de duivel ons achtervolgd, aangemoedigd, aangejaagd. Elke regel die niet volkomen kut was had hij in mijn onderbewuste doen opdoemen. Ik was het medium. Ons stuk was zijn creatie. En het was nog niet af. Satan zelf vond het aan de korte kant. Teveel exposé. Te veel ééndimensionale dialogen. Te weinig toneel. Te hermetisch voor de acteurs. Eerlijk is eerlijk, heer Lucifer bleek over een aardige vakkennis te beschikken. En zo geschiedde, deze afgelopen zomermaanden heb ik verder gewerkt en al zijn ijzingwekkende influisteringen geabsorbeerd. Ik heb mijn toetsenbord bespeeld zoals Paganini zijn viool. En dat allemaal dankzij onze duistere meester. Heil Satan! De Verzoeker is nu twee keer zo lang geworden. En een heel stuk beter, geloof ik. Kom in zijn naam naar De Tekstsmederij Presenteert op 17 en 18 december in Grand Theatre in Groningen (Ja, Groningen. Volgens Dante is de hel koud, dus de Heer der Vliegen prefereert de noordelijke klimaten) met de geweldige Noël S. Keulen, Mads Wittermans en Lotte Dunselman. Het wordt een satanisch genoegen. En ik ben weer flink gaan sporten, dus uw ogen zijn veilig.

28 mei 2018

Inspiratie voor De Verzoeker

Dag lezer, Michiel hier. Super tof dat je komt kijken naar onze voorstelling! Onze hoofdpersoon Maarten komt op straat Samaël tegen, voorheen Sjors, een jongeman die zich met rode en zwarte tatoeages, implantaten en zwarte ogen heeft laten verbouwen tot demon. In Groningen, waar ik door een samenloop van omstandigheden woon, liep er afgelopen zomer precies zo'n jongen op straat. Ik schrok me dood. Hij kwam uit Venezuela en bleek een tijdje bij de tattoo-shop te werken. 
Verdere inspiratie vond ik in de schilderijen van Francisco Goya (1746-1828) die zich op late leeftijd opsloot in een klein huisje om op de muren schilderijen te maken van heksen, bedelaars en duivels. Het kan heel goed zijn dat je nog nooit van deze pinturas negras hebt gehoord, in welk geval ik je aan kan raden ze even te googelen voor we zometeen gaan beginnen. Ze zetten alvast lekker de toon voor de voorstelling. Boek je ticket via deze link.
23 april 2018

Vuurdoop

Wij bevinden ons in een donkere kelder, recht onder de Vrijmetselaarsloge in Groningen. Links en rechts in rijen opgesteld staan de dienaren van Lucifer, in stemmig zwarte monnikspijen, de kap over hun hoofd. Het onheilspellende tempeliersgezang Salve Regina zingt in diepdonkere keelklanken de ruimte rond. Voor ons een altaar, gevormd door het naakte lichaam van een vrouw die achterover gebogen een brug vormt. Op haar navel staat een roemer wijn. Ik kijk Zen aan. Wij zijn de trotse, maar ook enigszins bange ouders van het kind in zijn armen, ietwat rood uitgevallen, met nog immer de puntige tandjes. De antipriester, een regelrechte incarnatie van Anton LaVey, neemt de kleine spruit uit Zens handen, houdt hem omhoog en zegt plechtig: Gij, kleine rakker, zijt nu gedoopt in de Kerk van Satan. Gij zult geen Legio meer heten, omdat variaties op die naam al veel te vaak gebruikt zijn voor demonen in film en televisie, zoals de nieuwe Marvel-serie Legion die ook over een psychotisch hoofdpersonage gaat en dus qua onderwerp en premisse ietwat gevaarlijk dicht in de buurt komt van het toneelstuk dat uw scheppers voor u bedacht hebben, en dan is er ook nog het derde deel van de Exorcist-films met dezelfde naam, plus nog een computerspel en honderd andere dingen, en de verwijzing naar Marcus 5-9 blijkt toch eigenlijk niet zo goed bij de voor u bedachte levensloop te passen, dus al met al hebben uw scheppers besloten uw naam enigszins aan te passen en hoewel het voor ons allemaal even wennen zal zijn staan zij achter hun beslissing en wij als Kerk van Satan dus ook. Uw oude naam zweert gij vandaag af. Herrijs uit de as onder uw nieuwe naam. Sta op, Samaël! Heer der Demonen! Verleider, aanklager, vernietiger! Tegen u, Samaël, gij die geschapen zijt om Gods vuile werk op te knappen, zeggen wij: “Geef ze van jetje!”' Er blinkt een traan in mijn ogen. Ook in die van Zen. Wij zijn trotse ouders. Morgen hebben wij een tekstlezing van onze potige peuter, samen met onze coach Joeri Vos, en een aantal fantastische acteurs van NNT/Club Guy&Roni. Dat wordt de tweede vuurdoop deze week. We houden jullie op de hoogte.