Samenwerking

Regisseur Zen Roorda
Schrijver Michiel Westbeek

Over de smeders

Zen Roorda

Zen is in 2011 afgestudeerd aan de opleiding Docent Theater aan de NHL in Leeuwarden. Vanaf 2010 t/m 2017 was hij regieassistent van een tiental producties van het Noord Nederlands Toneel. Hier assisteerde hij Guy Weizman, Gerardjan Reijnders maar vooral Ola Mafaalani, als afsluiter werkte hij mee aan Borgen. Sinds 2013 is Zen onderdeel van het collectief Illustere Figuren, waar hij schrijft, speelt maar bovenal regisseert; zoals de voorstelling De NS Zet Bussen In, over treinsuicide en Renault 4 - een auto-biografie, over de vergankelijkheid vertelt via een oldtimer uit 1968. Bij het Drents jeugdtheater Garage TDI krijgt hij de ruimte om te experimenteren, zo heeft hij net een project afgerond met Syrische en Nederlandse jongeren rondom het gevoel vrijheid.. Afgelopen jaar maakte hij Woyzeck bij het GroningenStudentenToneel en gaf les op de NHL.

Michiel Westbeek

Michiel Westbeek heeft een achtergrond in Nederlandse Taal en Cultuur aan de Universiteit Utrecht, maar stapte over wegens artistieke roeping en ging autonome kunst studeren aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Door een samenloop van omstandigheden belandde hij op de master Painting aan het Frank Mohr Institute in Groningen, waar hij zich onder de vlag 'experimentele schilderkunst' opnieuw toelegde op het schrijven en het theater. In 2013 was hij één van de co-auteurs van het libretto voor de opera Het Oog Van Leonardo van Egon Kracht en de Troupe, en in 2016 schreef hij voor hen naar eigen idee het libretto Hond/Brecht, dat in 2019 als nieuwe reizende opera te zien zal zijn. Verder exposeert hij regelmatig beeldende kunst, meest recent bij Nieuwe Vide, en publiceerde in Journal of Humanities.

Zij worden gecoacht door

Willibrord Keesen Zie alle coaches

Waar ze aan smeden

LEGIO (werktitel) Michiel en Zen Naar het stuk

Thema

Je ligt in bed, je valt bijna in slaap, nee, het is geen vallen, het is tuimelen. Beelden glijden over je netvlies, je bent nog bij bewustzijn, maar het hoe, wat en waar is je onduidelijk. Een duister deurtje in je ziel staat op een kier. Duistere wezens vullen je geestesoog. Er is onrust. Je zou vredig in slaap moeten zakken. Je zou de baas moeten zijn. Je zou aan de rechterhand van god moeten kunnen zitten, maar je dineert met je demonen. Schrijver Maarten staat stijf van de demonen. Hij is bang voor vlinders, bang om gek te worden, bang om zijn veel succesvollere vriendin Rosa te verliezen, bang om geen geniale kunstenaar te zijn. Zo kan het niet langer, weet hij, en Maarten begint aan een nieuw (geniaal) project: een theatertekst over de schilder Francisco Goya die in de 19e eeuw zijn eigen demonen overwon. Dan ontmoet Maarten op straat Legio die zich met tatoeages en implantaten heeft laten verbouwen tot demon... Terug in bed. Je bent bijna onder zeil, maar nog net niet. Een wijze raad: dineer met je demonen. Druk ze niet weg. Ze proberen je iets te leren. Maar vertrouw ze nooit helemaal. Tekst: Michiel Westbeek Regie: Zen Roorda

Status

Negen scènes en schrijvende.

Bekijk hun updates

14 november 2017

Dag 56 – De Verschrikkingen van de Oorlog

Uit Michiels notitieboek: Het is beangstigend hoe poreus mensen zijn. We zijn vliesjes, dun en vol gaten. Er is voornamelijk niets tussen ons iets. Het kwaad van buiten kan tot diep binnenin ons dringen, en het kwaad van binnen in ons kan elk moment als een wolk gifgas naar buiten drijven. Oorlog en ziekte zijn niet onze schuld, de dolheid in ons hart ligt buiten ons bereik, maar daar staan we, veroordeeld, voor eeuwig op het kruispunt en visumvrij doorreisbaar voor de krachten die ons willen vernietigen. Wij staan nog net overeind, gruizig en broos. Als de kruimelende muur van een belegerde stad met onvermoede verraders in haar midden.

17 oktober 2017

Dag 4 AR(after reading) – Het leeft

Ons kindje is geboren en het is inderdaad de antichrist. De bevalling was magisch realistisch. De huisdramaturg keek naar de geboorte en sprak: 'het is een soort abstracte kunst, en wat kan je nou nog zeggen over abstracte kunst?'. De vier acteurs die het wezen op aarde hebben laten komen, waren ON FIRE. Voor de presentatie zaten we drieëneenhalf uur in een ondergrondse kleedkamer met één TL waaronder de acteurs de tekst hardop lazen terwijl onze glimlach steeds groter werd. HET LEEFT! Nu is het de kunst om het in leven te houden.
12 oktober 2017

Dag 23 – Geboortebericht

De tekst voor vrijdag is af! Hoera! Ons kindje is geboren. Wij zijn blij met het hummeltje, al is het mogelijk de antichrist. De puntige tandjes zijn wat verontrustend. Hoe dan ook, wij kijken er enorm naar uit om deze vrucht van ons artistieke huwelijk, onze professionele bromance, met jullie te delen. Vanavond alvast naar Amsterdam, en tot diep in de nacht pluizen. Pluizen, ja. Uitpluizen. Inpluizen. Napluizen. Voorpluizen. Zin voor zin. 'Zegt-ie dit nou vanuit een machtspositie, of is-ie juist superonzeker?' 'Dit is ironisch toch? Niet? Niet ironisch. Oh. Maar mag ik er dan wel om lachen?' 'Is de actrice die dit gaat doen niet veel te mooi om zoiets te zeggen?' (Ze is inderdaad prachtig.) 'Als jij de scène met die dokter leest, is die dokter dan getrouwd? Heeft-ie kinderen? Is dit zijn werk of klust-ie illegaal wat bij?' 'Ja, ik weet dat dit een kutzin is, maar dit moet ook echt een kutzin zijn.' Daar ligt ons monstertje van Frankenstein. Weerloos op tafel, terwijl wij nog één keer het binnenwerk inspecteren. Morgen blazen de acteurs hem leven in.