Samenwerking

Regisseur Zen Roorda
Schrijver Michiel Westbeek

Over de smeders

Zen Roorda

Zen is in 2011 afgestudeerd aan de opleiding Docent Theater aan de NHL in Leeuwarden. Vanaf 2010 t/m 2017 was hij regieassistent van een tiental producties van het Noord Nederlands Toneel. Hier assisteerde hij Guy Weizman, Gerardjan Reijnders maar vooral Ola Mafaalani, als afsluiter werkte hij mee aan Borgen. Sinds 2013 is Zen onderdeel van het collectief Illustere Figuren, waar hij schrijft, speelt maar bovenal regisseert; zoals de voorstelling De NS Zet Bussen In, over treinsuicide en Renault 4 - een auto-biografie, over de vergankelijkheid vertelt via een oldtimer uit 1968. Bij het Drents jeugdtheater Garage TDI krijgt hij de ruimte om te experimenteren, zo heeft hij net een project afgerond met Syrische en Nederlandse jongeren rondom het gevoel vrijheid.. Afgelopen jaar maakte hij Woyzeck bij het GroningenStudentenToneel en gaf les op de NHL.

Michiel Westbeek

Michiel Westbeek heeft een achtergrond in Nederlandse Taal en Cultuur aan de Universiteit Utrecht, maar stapte over wegens artistieke roeping en ging autonome kunst studeren aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Door een samenloop van omstandigheden belandde hij op de master Painting aan het Frank Mohr Institute in Groningen, waar hij zich onder de vlag 'experimentele schilderkunst' opnieuw toelegde op het schrijven en het theater. In 2013 was hij één van de co-auteurs van het libretto voor de opera Het Oog Van Leonardo van Egon Kracht en de Troupe, en in 2016 schreef hij voor hen naar eigen idee het libretto Hond/Brecht, dat in 2019 als nieuwe reizende opera te zien zal zijn. Verder exposeert hij regelmatig beeldende kunst, meest recent bij Nieuwe Vide, en publiceerde in Journal of Humanities.

Zij worden gecoacht door

Willibrord Keesen Zie alle coaches

Waar ze aan smeden

DE TEKSTEN VOOR DIT JAAR ZIJN NOG IN ONTWIKKELING!

Bekijk hun updates

12 oktober 2017

Dag 23 – Geboortebericht

De tekst voor vrijdag is af! Hoera! Ons kindje is geboren. Wij zijn blij met het hummeltje, al is het mogelijk de antichrist. De puntige tandjes zijn wat verontrustend. Hoe dan ook, wij kijken er enorm naar uit om deze vrucht van ons artistieke huwelijk, onze professionele bromance, met jullie te delen. Vanavond alvast naar Amsterdam, en tot diep in de nacht pluizen. Pluizen, ja. Uitpluizen. Inpluizen. Napluizen. Voorpluizen. Zin voor zin. 'Zegt-ie dit nou vanuit een machtspositie, of is-ie juist superonzeker?' 'Dit is ironisch toch? Niet? Niet ironisch. Oh. Maar mag ik er dan wel om lachen?' 'Is de actrice die dit gaat doen niet veel te mooi om zoiets te zeggen?' (Ze is inderdaad prachtig.) 'Als jij de scène met die dokter leest, is die dokter dan getrouwd? Heeft-ie kinderen? Is dit zijn werk of klust-ie illegaal wat bij?' 'Ja, ik weet dat dit een kutzin is, maar dit moet ook echt een kutzin zijn.' Daar ligt ons monstertje van Frankenstein. Weerloos op tafel, terwijl wij nog één keer het binnenwerk inspecteren. Morgen blazen de acteurs hem leven in.
9 oktober 2017

Dag 20 – Gunst

Op 7 oktober bespraken Michiel en Zen een gesprek dat ze vorige week voerden over een tekst die één van hen had gelezen op de website van de Theaterkrant op 15 september waarin stond dat op 1 september een speech was geplaatst van Anne Breure die op 31 augustus op de opening van het Vlaams TheaterFestival de State of the Youth uitsprak; daarin zei zij: ‘The future is dark, which is the best thing the future can be’. Een citaat van Virginia Woolf. Ze schreef het in de jaren ’30, schreef Joke Beeckmans die de tekst van Anne Breure publiceerde op de website van de Theaterkrant op 1 september. Een dag nadat Anne Breure de tekst had uitgesproken. Na het citaat, vervolgde Breure, volgens Beeckmans: ‘Voor Woolf stond de donkerte voor het niet weten wat gaat komen; voor de onzekerheid over hoe de toekomst eruitziet. Over donkerte die ruimte biedt voor fantasie, voor nieuwe dingen, over donkerte als daar waar de liefde wordt bedreven, waar nieuwe gedachten ontstaan.’
7 oktober 2017

Dag 15 Het type lettertype

De tekst die er nu ligt is 13 minuten lang. In ons hoofd zit nog materiaal voor 30 min. Ledematen die steeds meer vorm krijgen. Op de 13 oktober presenteren we onze eerste lichamelijke vorm. De samenwerking voelt natuurlijk, we bouwen telkens door op de feedback van onze coach Willibrord Keesen. 6 scenes, die na volgende week vrijdag als een karkas achterblijven in het Theater Bellevue. Michiel duikt de komende dagen zijn adelaarsnest in met een pak peuken en gin-tonic. En dan natuurlijk de grote vraag: In welk lettertype printen we onze tekst? Georgia of Arial? Sowieso geen Times New Roman; waarom eigenlijk niet. Zelfs Comic Sans wordt dermate uitgekotst dat het weer hip wordt. Type means more than words. Want u hoort zeker verschil tussen een acteur die een tekst via Calibri of Helvetica voorleest. De zwaarte, de manier waarop de letters het blad sieren bepaald hoe deze wordt uitgesproken. Dus nu de tekst vorm heeft, moeten we gaan na denken welke vorm de de tekst krijgt.