Samenwerking

Regisseur Lisa Giezen
Toneelschrijver Jade Olieberg

Over de smeders

Lisa Giezen

Lisa Giezen is in 2016 afgestudeerd aan de opleiding Theaterdocent aan de Amsterdamse Hogeschool voor de kunsten. Hier is zij opgeleid tot zowel docent als theatermaker werkende met de meest uiteenlopende doelgroepen. Sindsdien werkt zij veel als freelance theatermaker/docent bij verschillende gezelschappen, zoals het NNT, NTjong en Theater Rotterdam. Daarnaast maakte Lisa o.a. voorstellingen voor Theater na de Dam, het ZID-theater en heeft zij het afgelopen jaar een voorstelling mogen maken in Yogyakarta, Indonesïe. Ze maakt beeldend, fysiek, donker en vervreemdend theater met een grote liefde voor poëzie en tragiek.

Jade Olieberg

Jade Olieberg studeerde aan de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie. Zij heeft al ruime ervaring met theater, film en televisie. Enkele voorbeelden van haar rollen: Niemand in de stad, (Rosanne van Nierop), Michiel van Erp (i.p.), Geel/Zwart Rotterdam, (Emma), Esmée Jacobs, Blauwe maandag (Lo), Thom Lunshof, Tuintje in mijn hart, (Aponi), Marc Waltman, Familie Van Nielie, (Pam), Josee Hussaarts (Kwatta) (i.p.) Penoza, (Sarah), Max Porcelijn, Michiel van Jaarsveld (i.p.) De wachtkamer, Simone v Dusseldorp (i.p.)

Zij worden gecoacht door

Simon Weeda Zie alle coaches

Waar ze aan smeden

Voodoo child (werktitel) Jade en Lisa Naar het stuk

Thema

Een grootse poging tot het vormgeven van een eigen werkelijkheid. Tekst: Jade Olieberg Regie: Lisa Giezen Omslagfoto: kunstwerk 'Power Generator'(2014) van Folkert de Jong.

Status

In ontwikkeling!

Bekijk hun updates

4 januari 2018

Patat en Fellini

"Ik vind haar prachtig, die hoer, dansend op het strand."

Afgelopen week hebben wij onze Fellini doop gehad. Dat deden wij in stijl met patat, een hamburger en een vegetarische bamischijf. In gesprek met het publiek tijdens onze eerste lezing in Bellevue werd ons Otto e mezzo aangeraden en dat bleek een fantastische tip te zijn. 

Otto e mezzo oftewel 8 en 1/2 is een film over een gevierde filmregisseur die na een groot succes rust zoekt in een kuuroord. Maar daar wordt hij lastig gevallen door eindeloos veel personages, waarbij je je constant afvraagt uit welke realiteit ze komen, de fantasie, de droom, een flashback, een filmscène of de werkelijkheid van de regisseur. Net als in ons stuk loopt het hoofdpersonage tegen een writersblock aan en lopen de verschillende realiteiten door elkaar.

Over de film wordt geschreven dat het over een gebrek aan inspiratie gaat en ironisch genoeg een van de rijkste en beste films door Fellini ooit gemaakt is, door velen wordt het als een autobiografie gezien maar dat is door de Italiaanse filmmaker altijd ontkend. 

En dat vonden wij interessant, wanneer gaat de kunst die je maakt over jezelf? Schept een kunstenaar niet altijd een wereld gebaseerd op zijn of haar eigen angsten, vragen, fascinaties en dromen?
In deze film wordt echter wel heel letterlijk gereflecteerd op de film zelf, en het proces van een kunstenaar. Zo wordt na onze lievelingsscéne waarin een grote, zware hoer dansend op het strand een groep jonge jongens wild maakt, een pleidooi door een filmcriticus gehouden over het valse sentiment en ambiguïteit van de scène. Die zelfkritiek in de film op de film zelf maakt het geheel verwarrend, omdat je als kijker behoorlijk heen en weer gesmeten wordt in hoe je naar de film moet kijken. Maar wat we hierdoor ook voelde was een herkenbaarheid in hoe kwetsbaar het is om iets te maken. Om je eigen gedachte-roerselen vorm te geven en door anderen te laten bekijken. Zo werd deze film naast prachtig surrealistisch voor ons ook heel mooi in zijn schaamteloze eerlijkheid.

5 december 2017

Fase 2

We zijn anderhalve maand verder als De Tekstsmederij ons belt met het goede nieuws: we mogen ons stuk vervolgen! Yes! Inmiddels is Lisa druk met theaterles geven door heel Nederland. Jade repeteert voor de familievoorstelling 'De familie van Nielie barst van Liefde' van theatergroep Kwatta. Veel tijd om elkaar te zien hebben we niet gehad, maar natuurlijk is er een heleboel waar we het met elkaar over willen hebben: mooie boeken, goede films, nieuwsitems. 
En vooral: hoe nu verder?
Het is weer tijd voor een date.
Over 6 maanden moet er een eerste versie van ons stuk af zijn...

19 oktober 2017

Dag 35: Don, Donnie, Donneke

Een zogehete dinsdagdip; wanneer je op zaterdagavond goed aan de pillen hebt gezeten, lekker hebt gevlogen en je dan op dinsdag weer hard op de koude grond bent geland. Zaterdag was even vliegen. En dramatiseren is nu eenmaal ons vak, maar wat was het een feestje. We kijken er met een heerlijk gevoel op terug. Het repeteren in de wit-belichte kleedkamer van het Bellevue. De zeven verschillende stemmen die Tobias Nierop heeft uitgeprobeerd voor 'de drie schaars geklede dochters'. De jungle-soundscape van Sylvia Poorta. De knoop in onze maag terwijl we de tekst voor het eerst met publiek erbij hoorde. De opluchting bij de eerste grinnik en de nog grotere opluchting bij de eerste schaterlach. Schijnbaar roept de tekst nog een heleboel vragen op. Maakt het nieuwsgierig.  En doet het een surreële wereld ontstaan waar het publiek graag meer van wilt zien en horen. In ieder geval, wij zijn nog niet klaar met ons Donneke (personage nr.1).